Een mogelijk maken

Dan bén je groot, maar het leven lijkt moeilijker dan ooit. Terwijl je dacht: dán zal het beginnen, mijn leven, voor echt, want dan ben ik geen kind meer. Maar het leven vindt zijn weg niet, er zit iets in de weg: spanningen, angst, symptomen. Iets knagend, iets onledig en verveeld, iets razend of doodstil, iets gruwelijk, een geheim, een gebrek. Zoveel gaat door je heen dat je niet eens weet wat. Je zou het kunnen benoemen maar toch niet, want er is zoveel dat er geen beginnen aan is.

Er is geen mogelijkheid meer. Datgene wat het mogelijke zou maken lijkt gekwetst, verlamd, kapot. Het leven werd onbegonnen werk.

In de reeks ‘Doe Wel en Zie Om’ organiseert De Kade een studiedag over een begin, een mogelijk maken. De 18de donderdag van De Kade: eindelijk meerderjarig. Maar ook: De Kade en Rudy Vandenborre nemen afscheid van elkaar ...

Hoe maken we begin van transformatie en groei, hoe wordt genezen verklaard? Wat zijn de glanzende kiemen en de brullende motoren van verandering? Hoe sticht verbetering zich? Wat is in de kliniek primordiaal en dus effectief?

Hoe kunnen de vitaliserende principes, de genererende processen in een jongere ondersteund en aangewakkerd worden? Hoe kan nadenken opnieuw droomvoeldenken worden? Hoe kunnen hulpverleners, hoe kan een team zich als levend weefsel instellen zodat begin, zodat een mogelijk kan gemáákt worden?

Deze kwesties kunnen ook benaderd worden via hun negatief, door een bevraging van de iatrogene effecten van bepaalde praktijken en visies in de crisis- en traject-kinderpsychiatrie. Wij zien deze effecten de laatste jaren toenemen.

Op De Kade zoeken we ambachtslui van het mogelijke te zijn. Vanuit verschillende professionele verlangens en dus via verschillende media bieden we ruimtes aan voor een verjongingskuur. We activeren de archaïsche processen van het symboliseren in gewone mensentaal: spelen, kliederen, zeveren, iemand tegenkomen, vlotten, tieren, en weer niet opstaan, gebaren van, een ritme slaan, bang zijn, troosten, analyseren. Praten psychoblabla en veel spreken tot er iets gezegd wordt: een begin, nu.

Wat is er in den beginne?

Misschien een engel die aankondigt dat iets mag verwacht worden. Wat het lichaam reeds dacht als Beta-element (dingvoorstelling / pictogrammatisch element / originaire vorm / enigmatische of formele betekenaar / archaïsche contour) wordt met alfafunctie getransformeerd tot een inzicht dat eerst hallucinotisch ervaren wordt en dan nieuw ruimte geeft met woorden die het opene baren en kansen bieden.

Als het dat is tenminste wat tussenwezens zoals engelen zoal doen.

Welke valkuilen zijn te vermijden om een genereuze jeugdpsychiatrie vorm te geven zonder te psychiatriseren? Hoe zetten we psychologisch begrip in als steunend vlak voor het mogelijke, zonder te psychologiseren? Kunnen we het belang van patiënten behartigen zonder hen op te sluiten in identitaire constructen?

Laten we beginnen. Laten we verjongen.

Verlos hem van De Kade.