“Het goed willen doen, is een grote valkuil”

Psycholoog Karen Brenninkmeijer van het UPC KU Leuven werd in Het Nieuwsblad geïnterviewd in de rubriek Doktersadvies. In het gesprek legt ze uit hoe perfectionisme, schaamte en sociale druk mensen ervan weerhouden om tijdig hulp te zoeken.

Op de afdeling eetstoornissen ziet Brenninkmeijer dagelijks hoe mensen vastlopen wanneer ze alles perfect willen doen en hun moeilijkheden voor zich houden. Volgens haar begint herstel vaak bij iets eenvoudigs: erkennen dat het niet goed gaat en dat je steun nodig hebt. “Veel mensen wachten tot ze niet meer kunnen voor ze hulp vragen. Schaamte speelt daarin een grote rol. Maar hoe langer je alles alleen probeert te dragen, hoe zwaarder het wordt.”

Hulp vragen hoeft volgens haar niet altijd meteen een professionele stap te zijn. Ook in de eigen omgeving kan openheid veel verschil maken.“Durven zeggen: het gaat even niet, opent vaak de deur naar steun die je zelf niet zag.”

Brenninkmeijer wijst er ook op dat de druk om perfect te functioneren erg groot is. Vooral jongeren vergelijken zich voortdurend met anderen, vaak versterkt door sociale media.“Wanneer je jezelf vergelijkt, focus je bijna altijd op wat jij tekortkomt. Terwijl iedereen ook zijn eigen worstelingen heeft.” Daarom pleit ze voor meer mildheid tegenover zichzelf. Ambitie mag er zijn, maar ze hoeft niet te ontaarden in een voortdurende strijd om perfect te zijn. “Het goed willen doen is op zich niet verkeerd. Maar wanneer de lat onhaalbaar hoog ligt, raak je gevangen in teleurstelling en faalangst.”

In therapie probeert ze mensen opnieuw voeling te laten krijgen met hun eigen noden en grenzen. Niet door grote sprongen te maken, maar via kleine stappen die vertrouwen opbouwen. “Je hoeft niet eerst zekerheid te voelen om te beginnen. Zekerheid groeit net door kleine stappen te zetten en te ervaren dat verandering mogelijk is.”