Van patiënt tot hulpverlener: Yme werkt op de psychiatrische afdeling waar ze jaren geleden werd opgenomen

Jarenlang worstelde Yme Dons met een eetstoornis en werd ze meermaals opgenomen bij UPC KU Leuven. Vandaag werkt ze er als ervaringsdeskundige en helpt ze andere patiënten bij hun herstel. Naar aanleiding van de Open Geestdagen, met onder meer de muziektheatervoorstelling Eenzaam zonder mij met Ben Segers, vertelt ze in Feeling over haar lange herstelproces en haar bijzondere rol als brug tussen patiënten en hulpverleners.

Yme was amper veertien toen ze voor het eerst hulp zocht voor haar eetstoornis. Wat volgde, was een lange weg van therapie, opnames en herval. Angst, perfectionisme en een laag zelfbeeld beheersten jarenlang haar leven. “Uiteindelijk ben je zo hard bezig met die eetstoornis dat je geen connectie meer kunt maken met wat je interesseert of wie je überhaupt bent.”

Herstel verloopt niet in een rechte lijn

Tussen haar vierentwintigste en drieëndertigste volgden meerdere ziekenhuisopnames. Yme verlangde naar een zelfstandig leven, maar bleef worstelen met haar eetstoornis. Hulpverleners die haar bleven steunen, maakten een belangrijk verschil. Een psychomotorisch therapeut wees haar erop hoeveel moed het vroeg om telkens opnieuw te proberen. Hij hielp haar ook de vooruitgang te zien die ze op andere vlakken boekte. “Daardoor besefte ik dat ik wel degelijk stappen zette, ook al waren mijn symptomen nog niet verbeterd.”

Van lotgenoot tot bruggenbouwer

Een documentaire over eetstoornissen betekende een keerpunt. Door haar verhaal te delen, ontdekte Yme dat haar ervaringen ook voor anderen waardevol waren. Ze volgde een opleiding tot ervaringsdeskundige en ging uiteindelijk aan de slag bij UPC KU Leuven. Vandaag begeleidt ze groepsgesprekken, ondersteunt ze patiënten en vormt ze een brug met het zorgteam. “Ik maak deel uit van het team, maar ben voor de patiënten ook een lotgenoot. Een dubbele rol die ik goed moet bewaken.” Vanuit haar ervaring benadrukt ze hoe belangrijk het is om verder te kijken dan de symptomen. “Het helpt iemand te beseffen dat die meer is dan alleen een eetstoornis.”

Ruimte voor hoop

Yme wil ook een genuanceerder beeld van de psychiatrische zorg naar buiten brengen. Naast moeilijke ervaringen waren er veel hulpverleners en positieve momenten die haar herstel ondersteunden. “Ik vind het belangrijk dat beide kanten verteld worden en dat er ook ruimte blijft voor hoop.” Haar eigen verhaal illustreert dat herstel tijd vraagt en niet noodzakelijk een definitief eindpunt heeft. “Het feit dat ik vandaag sta waar ik sta, ondanks die lange weg, vind ik net heel krachtig. Het laat zien dat herstel mogelijk is, ook als het veel tijd vraagt.”

Lees

| Van patiënt tot hulpverlener: Yme (40) werkt op de psychiatrische afdeling waar ze jaren geleden werd opgenomen | Feeling